Yazar: Ece Temelkuran
277 Sayfa
Biz çok güldüğümüzde daha gülerken yakın ağlayacağımızı düşünüp suratını asan insanlarız. (S.39)
Dilini bilmediği bir yerde ağlamak fenadır. Çünkü seni senin dilinde susturacak kimse yoktur. (S.73)
Çünkü kadınlar şefkat göstermezlerse ölürler. Sanırım bu yüzden bizi her seferinde geri alıyorlar. (S.90)
Birlikte yaşanan hikayeler insanları birbirinin evi yapar. (S.111)
Kavganın tek bir kuralı vardır: Öfkesi büyük olan eninde sonunda kazanır. (S.141)